Oksyntomodulina to naturalny hormon peptydowy produkowany w jelitach (głównie w komórkach L jelita cienkiego i grubego) po spożyciu posiłku. Odpowiada przede wszystkim za zmniejszanie apetytu oraz regulację poziomu glukozy we krwi, przez co może mieć istotne znaczenie w przypadku osób zmagających się z chorobami metabolicznymi czy otyłością. W ostatnich latach wzbudza duże zainteresowanie naukowców ze względu na swój potencjał terapeutyczny w leczeniu nadwagi i otyłości. Wykazano, że może wpływać nie tylko na ograniczenie ilości spożywanego pokarmu, ale również na zwiększenie wydatku energetycznego organizmu, co sprzyja utrzymaniu prawidłowej masy ciała. Dzięki temu oksyntomodulina jest przedmiotem licznych badań nad nowoczesnymi metodami wspomagania leczenia zaburzeń metabolicznych.
Oksyntomodulina – charakterystyka
Oksyntomodulina należy do grupy hormonów jelitowych, cząsteczek wydzielanych w układzie pokarmowym, które pełnią w organizmie kilka funkcji, między innymi wpływają na proces trawienia i apetyt. Odkryto ją ponad 20 lat temu, zauważono wówczas, że obniża ona syntezę kwasu solnego i opóźnia opróżnianie żołądka u gryzoni. Dostępne wówczas dane nie wykazywały jednak jej wpływu na opróżnianie żołądka u człowieka. Dopiero ostatnimi czasy zaczęto prowadzić coraz więcej badań i omawiać oksyntomodulinę w kontekście ludzkiego zdrowia, co potwierdziło jej wpływ również na apetyt, poziom glukozy i opróżnianie żołądka u ludzi.
Po każdym posiłku hormon ten jest wydzielany w jelicie cienkim (w mniejszych ilościach może być też produkowany w jelicie grubym) w ilości proporcjonalnej do kaloryczności spożytego pokarmu. Na podstawie badań wykazano, że wielokrotna przedposiłkowa podskórna podaż egzogennej oksyntomoduliny osobom z otyłością wywołuje w okresie 4 tygodni znaczne zmniejszenie masy ciała (o 2,3 kg) w porównaniu z półkilogramowym spadkiem w grupie placebo. Dodatkowo udowodniono, że oksyntomodulina wpływa korzystnie na wzrost zużycia energii, a także obniża stężenie greliny w osoczu.
Oksyntomodulina – działanie
Główne, najważniejsze i jednocześnie najlepiej poznane efekty biologiczne oksyntomoduliny są następujące:
- spadek apetytu – działa na podwzgórze (ośrodek sytości), w rezultacie czego zwiększa uczucie sytości przez dłuższy czas i ogranicza ilość spożywanego jedzenia;
- zwiększenie wydatku energetycznego – aktywacja receptora glukagonu może podnosić tempo metabolizmu. W badaniach zauważało się również większe spalanie kalorii w spoczynku. To odróżnia oksyntomodulinę od klasycznych agonistów GLP-1, które głównie zmniejszają apetyt;
- spowolnienie opróżniania żołądka – jako że pokarm dłużej pozostaje w żołądku, obserwuje się jednocześnie dłuższe uczucie sytości;
- wpływ na gospodarkę glukozową – oksyntomodulina może poprawiać kontrolę glikemii.
Najlepszy efekt biologiczny wykazuje oczywiście naturalna oksyntomodulina, czyli ta produkowana fizjologicznie w ludzkim organizmie. Podkreśla się, że oksyntomodulina ma krótki czas działania. Dlatego trwają prace nad analogami o dłuższym działaniu, zastosowanie naturalnej wersji w lekach nie jest możliwe.
Oksyntomodulina – leki
Współcześnie nie istnieją leki zawierające oksyntomodulinę, głównie przez wspomniany wcześniej jej krótki czas działania. Dodatkowo działa słabiej na receptor GLP-1 niż nowoczesne analogi, przez co wymagałaby częstych podań. Właśnie z tego względu nie weszła do rutynowej terapii. Mimo to stanowi substrat wyjściowy do licznych, innowacyjnych badań naukowych, które mogłyby odnaleźć wykorzystanie lub modyfikację oksyntomoduliny w przyszłości.
Polecane produkty:
|
Spirulina i chlorella
Spirulina i chlorella wspomaga oczyszczanie organizmu z toksyn, w tym również z metali ciężkich. Ponadto wspiera budowanie naturalnej odporności, odmładzanie organizmu, pomaga w likwidacji zaparć, przyspiesza metabolizm i regenerację uszkodzonych tkanek Zobacz więcej... |
Bibliografia
- Holst J., Albrechtsen N., Gabe M., Rosenkilde M., Oxyntomodulin: Actions and role in diabetes, Peptides 100 (2018) 48–53.
- Wynne K., Bloom S., Oksyntomodulina – nowy sposób na otyłość?, Science in School, 6/2012.
- Korek E., Krauss H., Piątek J., Chęcińska Z., Regulacja hormonalna łaknienia, Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu, 2013, Tom 19, Nr 2, 211-217.




