Otoskleroza

Otoskleroza jest chorobą ucha środkowego zaliczaną do schorzeń laryngologicznych. Dotyka głównie jedną z kosteczek słuchowych, najczęściej strzemiączko. Ma często podłoże rodzinne i zdecydowanie częściej występuje u kobiet między 15. a 30. rokiem życia. Diagnostyką i leczeniem zajmuje się lekarz otorynolaryngolog.

Otoskleroza – przyczyny

Otoskleroza jest schorzeniem obejmującym wszystkie trzy warstwy błędnika kostnego. Polega na tworzeniu się złogów kostnych w obrębie płytki strzemiączka, co upośledza mechaniczną transmisję dźwięków. Złogi kostne początkowo są miękkie, po czym na przestrzeni czasu ulegają stwardnieniu, unieruchamiając podstawę strzemiączka w okienku owalnym. Zaobserwowano zależność, że otoskleroza najczęściej występuje u kobiet w wieku 15-40 lat. Jednak wraz ze wzrostem średniej długości życia może pojawić się tendencja, że będzie dotyczyła coraz większej liczby pacjentów w wieku podeszłym.

Dokładne przyczyny występowania otosklerozy wciąż pozostają niejasne i nie do końca poznane. Uważa się, że udział w tym biorą czynniki genetyczne, hormonalne, immunologiczne, zaburzenia enzymatyczne, zaburzenia gospodarki mineralnej oraz przewlekłe zakażenie wirusem odry. U kobiet choroba ta występuje wyraźnie częściej, co może wiązać się z gospodarką hormonalną w trakcie okresu dojrzewania, ciąży lub okresu przekwitania.

Otoskleroza – objawy

Otoskleroza jest chorobą prowadzącą do postępującego, jednostronnego lub obustronnego niedosłuchu, początkowo o charakterze przewodzeniowym, a w miarę rozwoju choroby, mieszanym lub odbiorczym. Najbardziej klasyczny, charakterystyczny obraz kliniczny w przebiegu otosklerozy to postępujący, jednostronny lub obustronny niedosłuch typu przewodzeniowego. Poza ubytkiem słuchu, równie często występującym objawem otosklerozy są uporczywe szumy uszne o raczej niskiej częstotliwości. Rzadziej u pacjentów obserwuje się:

• zawroty głowy i zaburzenia równowagi;
• ścieńczenie skóry przewodu słuchowego zewnętrznego;
• brak woskowiny;
• ścieńczenie błony bębenkowej z przeświecaniem różowej błony śluzowej wzgórka (tzw. objaw Schwartzego).

Otosklerozę można dość szybko zdiagnozować, jeśli wdrożona zostanie prawidłowa ścieżka diagnostyczna.

Diagnostyka otosklerozy

Otosklerozę rozpoznaje się na podstawie wywiadu, badania laryngologicznego poszerzonego o badanie stroikowe badanie słuchu za pomocą audiometrii tonalnej i impedancyjnej. Jednak ostateczne rozpoznanie można postawić dopiero po otwarciu ucha środkowego i stwierdzeniu unieruchomienia strzemiączka. Zajmuje się tym lekarz otorynolaryngolog.

Otoskleroza – leczenie

Główne metody leczenia otosklerozy to:

• protezowanie przy pomocy aparatów słuchowych – skierowane jest zwłaszcza do pacjentów, którzy nie zgadzają się na leczenie operacyjne;
• leczenie farmakologiczne (fluorkiem sodu) – którego podstawowym celem jest zatrzymanie procesu chorobowego związanego z przebudową kości.

Ostatecznie wykorzystuje się metody chirurgiczne, które mają na celu przywrócenie ruchomości łańcucha kosteczek słuchowych wskutek usunięcia części lub całej nieruchomej kosteczki (strzemiączka) i zastąpienia jej implantem pasywnym (protezką). Nieco rzadziej, choć często z bardzo dobrym rezultatem, stosuje się mobilizację (uruchomienie) strzemiączka. Ścieżka terapeutyczna dobierana jest indywidualnie do pacjenta, do jego wieku, zaawansowania choroby, innych chorób przewlekłych oraz zgłaszanych objawów.

Spirulina i chlorella Spirulina i chlorella wspomaga oczyszczanie organizmu z toksyn, w tym również z metali ciężkich. Ponadto wspiera budowanie naturalnej odporności, odmładzanie organizmu, pomaga w likwidacji zaparć, przyspiesza metabolizm i regenerację uszkodzonych tkanek Zobacz więcej...

Bibliografia

1. Gocel M., Skarżyński H., Skarżyński P. Chirurgiczne leczenie otosklerozy u pacjentów powyżej 60. roku życia – przegląd piśmiennictwa, Now Audiofonol, 2019; 8(1): 18-26.
2. Szyfter W., Laryngologia, Wydawnictwo Termedia, Poznań 2016.