Alginiany to naturalne polisacharydy pozyskiwane głównie z brunatnic (alg morskich), będące pod względem chemicznym solami kwasu alginowego. W przemyśle wykorzystuje się je głównie jako substancje żelujące i zagęszczające. Charakteryzują się wysokim stopniem tolerancji przez organizm człowieka. Ze względu na zdolność wiązania wody oraz tworzenia stabilnych żeli znajdują szerokie zastosowanie w przemyśle spożywczym, farmaceutycznym, medycznym i kosmetycznym. Ich właściwości zależą m.in. od budowy chemicznej oraz proporcji poszczególnych składników w cząsteczce alginianu.
Alginiany, jako strukturalne polisacharydy, zapewniają sztywność glonów, w których naturalnie występują, a dzięki silnej hydrofilowości i zdolności wiązania wody zapobiegają ich wyschnięciu podczas odpływu. Pojedynczy alginian jest liniowym kopolimerem składającym się z reszt kwasów: α-L-guluronowego i β-D-mannuronowego, połączonych ze sobą wiązaniami glikozydowymi. Budowa alginianu, która zależy od gatunku glonu i warunków wzrostu, decyduje o jego właściwościach żelujących. Cząsteczki o przewadze kwasu mannuronowego tworzą żele bardziej elastyczne i miękkie, z kolei te o przewadze kwasu guluronowego tworzą żele bardziej sztywne.
W biotechnologii oraz przemyśle spożywczym najczęściej wykorzystywany jest alginian sodu o symbolu E401. Jest to bezsmakowa i bezzapachowa sól sodowa kwasu alginowego. Pozyskiwanie alginianów z brunatnic polega na tym, że alga morska jest wyekstrahowana z rozcieńczonego roztworu zasadowego, który rozpuszcza obecny kwas alginowy. Wolny kwas alginowy jest otrzymywany przez obróbkę powstałej gęstej i lepkiej masy kwasami nieorganicznymi. Uwodnienie kwasu alginowego prowadzi do kształtowania wysokiej lepkości „kwaśnego żelu”.
Alginiany na ogół są bezpieczne dla człowieka, dlatego bez obaw wykorzystuje się je w przemyśle spożywczym. Uważa się, że są raczej neutralne dla zdrowia, choć mogą zwiększać objętość treści pokarmowej i wpływać korzystnie na pracę jelit, jednocześnie odżywiając mikrobiotę jelitową (działają jak prebiotyk).
Alginiany stosowane w lekach tworzą na powierzchni treści żołądkowej warstwę żelu, która ogranicza cofanie się treści żołądkowej do przełyku, co może być wykorzystywane wspomagająco w leczeniu choroby refluksowej przełyku. Spożycie alginianów w zdecydowanej większości przypadków nie powoduje żadnych skutków ubocznych. Ostrożność powinny zachować osoby z alergią na algi i owoce morza.
Sole alginianowe znajdują zastosowanie zwłaszcza w medycynie, jako sprawdzone środki opatrunkowe wykorzystywane w postaci włóknin, tkanin lub tzw. nietkanych materiałów chłonnych używanych w postaci sprasowanych włókien (płytki włókniste). Luźna struktura włókien dopasowuje się do różnych typów ran, a także skutecznie tamponuje wysięki, a nawet krwawienia. Zawartość jonów wapnia skoncentrowanych na powierzchni rany daje dodatkowo działanie hemostatyczne i wspomaga proces krzepnięcia.
Sole alginianowe są ponadto wykorzystywane do opłaszczania żywych komórek, tkanek i narządów. Z sukcesem stosuje się je w przypadku komórek wysp trzustkowych Langerhansa, hepatocytów oraz chondrocytów. Taka terapia pozwala na stosowanie przeszczepów ksenogennych, ponieważ zapewnia zachowanie odrębności opłaszczanych biopolimerem komórek względem pozostałych tkanek gospodarza.
W przemyśle spożywczym alginiany to naturalne zagęszczacze, stabilizatory i substancje żelujące. Zawierają je choćby produkty spożywcze takie jak:
W kosmetologii alginiany mogą być składnikami żeli pod prysznic, maseczek do włosów i ciała oraz kremów. Stabilizują emulsje i zwiększają lepkość preparatów kosmetycznych. Dodatkowo poprawiają właściwości powierzchni papieru oraz są składnikiem powłok drukarskich, tuszów i nawozów roślinnych.
|
Spirulina i chlorella
Spirulina i chlorella wspomaga oczyszczanie organizmu z toksyn, w tym również z metali ciężkich. Ponadto wspiera budowanie naturalnej odporności, odmładzanie organizmu, pomaga w likwidacji zaparć, przyspiesza metabolizm i regenerację uszkodzonych tkanek Zobacz więcej... |
Może Cię zainteresować
