Pierwiosnek kojarzy się głównie z rośliną o złocistych kwiatach, będącą jednym z symbolów nadchodzącej wiosny (wspólnie z przebiśniegami). Warto jednak podkreślać, że ma on liczne właściwości prozdrowotne, które mogą być wykorzystywane w medycynie. Przeważnie stosowany jest jako środek wykrztuśny, wzmagający wydzielanie śluzu w górnych drogach oddechowych.
Pierwiosnek jest rośliną wieloletnią (byliną) o krótkim kłączu z licznymi korzeniami. Spośród roślin wyróżnia się bezlistną, gęsto owłosioną łodygą, której wysokość dochodzi do 40-50 cm, zakończoną baldaszkiem kwiatów. Na szczycie pędu występują złocistożółte, pięciokrotne kwiaty. W ziołolecznictwie surowcem leczniczym są wysuszone kwiaty wraz z kielichami, które zbiera się w okresie wiosennym, ale również wysuszone kłącza lub korzenie ze sprawdzonych upraw.
W botanice istnieje kilka gatunków pierwiosnka, najbardziej znanymi są jednak gatunki:
Jeśli chodzi o wymagania uprawne, pierwiosnek preferuje glebę żyzną, próchniczą, umiarkowanie wilgotną i dobrze przepuszczalną. Powinna być lekko kwaśna bądź obojętna. Wymaga systematycznego podlewania, gleba powinna być stale wilgotna. Dobrze znosi chłodniejsze warunki temperaturowe, a najlepiej wzrasta w 10-18°C. Większość gatunków pierwiosnka kwitnie od marca do maja, a więc raczej wczesną wiosną.
Do głównych składników korzenia pierwiosnka, odpowiedzialnych za jego działanie farmakologiczne, zalicza się przede wszystkim saponiny (5-12%), glikozydy fenolowe, olejek eteryczny, cukry (m.in. arabinoza, sedoheptuloza, ksyloza, glukoza, galaktoza, ramnoza oraz kwas glukuronowy i wolemitol, czyli alkohol cukrowy).
Dla porównania, kwiaty pierwiosnka charakteryzują się dość zbliżonym składem związków bioaktywnych, z tą różnicą, że są uboższe w saponiny, zawierają dodatkowo sporą ilość flawonoidów oraz występują w nich (choć w stosunkowo niewielkich ilościach) karotenoidy, chinony i garbniki, których nie ma w korzeniu.
Preparaty pozyskane z pierwiosnka wykazują potwierdzone właściwości sekretolityczne (upłynniające zalegającą wydzielinę) oraz sekretomotoryczne (pobudzające odruch kaszlu), w związku z czym wchodzą w skład mieszanek o działaniu wykrztuśnym. Znajdują zastosowanie głównie w nieżytach górnych dróg oddechowych, zwłaszcza przewlekłych. Bez względu na zastosowanie i cel, należy pamiętać, że preparaty z korzenia są mocniejsze w swoim działaniu, niż preparaty z kwiatów.
Pierwiosnek charakteryzuje się ponadto słabym działaniem przeciwzapalnym, napotnym, moczopędnym oraz uspokajającym. Może być więc wykorzystywany pomocniczo w terapii zaburzeń układu nerwowego, bólach głowy, łagodzeniu stanów zapalnych dróg moczowych oraz przeziębieniach.
Aby ziołolecznictwo z wykorzystaniem preparatów pierwiosnka było bezpieczne i skuteczne, dawka jednorazowa doustna kwiatu nie powinna przekraczać 1 g, natomiast dobowa nie powinna przekraczać 2-4 g. W przypadku korzenia, ze względu na większą zawartość saponin, dawki są niższe i wynoszą odpowiednio: 0,2-0,5 g i 0,5-1,5 g.
Nie w przypadku każdej osoby pierwiosnek będzie można zastosować jako roślinę leczniczą. Główne przeciwwskazania to:
Możliwymi działaniami niepożądanymi po spożyciu pierwiosnka są nudności i wymioty oraz reakcje alergiczne w postaci np. wysypki skórnej.
|
Olej z czarnuszki
Czarnuszka to wszechstronny, naturalny produkt o potwierdzonym, niezwykle szerokim działaniu. Wykazuje właściwości m.in. antyseptyczne, antywirusowe, przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze, przeciwalergiczne ... Zobacz więcej... |
Może Cię zainteresować
