Wymioty

Wymioty (zgodnie z definicją) to gwałtowne, niekontrolowane wyrzucanie treści pokarmowej przez usta w związku ze skurczem przepony i mięśni brzucha. Z równą częstotliwością może mieć podłoże patologiczne, jak i fizjologiczne. Tak naprawdę jest to fizjologiczny odruch obronny organizmu, który próbuje pozbyć się szkodliwych związków i substancji.

Wymioty

Wymioty – przyczyny

Jak wspomniano, wymioty mogą mieć podłoże zarówno patologiczne, jak i fizjologiczne.

Do przyczyn patologicznych (chorobowych) zaliczyć można między innymi:

  • choroby układu pokarmowego – wrodzone niedrożności górnego i dolnego odcinka przewodu pokarmowego, przerost odźwiernika, martwicze zapalenie jelit, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie wyrostka robaczkowego, ciało obce w przewodzie pokarmowym, uraz brzucha;
  • choroby metaboliczne – galaktozemia, fenyloketonuria, fruktozemia, kwasica organiczna, hiperwitaminoza D, cukrzyca, gastropareza, zaburzenia wodno-elektrolitowe;
  • choroby neurologiczne – zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guz mózgu, urazy lub obrzęki ośrodkowego układu nerwowego, silny stres w życiu codziennym, anoreksja, bulimia;
  • infekcje – zarówno infekcje wirusowe, jak i infekcje bakteryjne;
  • inne stany kliniczne – takie jak np. alergie, zatrucia, kolki nerkowe, skręt przydatków, choroby błędnika, urazy brzucha.

Wymioty mogą jednak towarzyszyć również stanom fizjologicznym. Zaliczamy do nich między innymi:

  • ciążę;
  • zespół napięcia przedmiesiączkowego i miesiączkę;
  • chorobę lokomocyjną lub chorobę morską;
  • niewyspanie się;
  • silne emocje;
  • nadmierne spożycie alkoholu, kac, zespół odstawienny alkoholu.

Zobacz również: Sposób na kaca.

Jeśli wymioty utrzymują się przez dłuższy czas, nie reagują na postępowanie domowe, towarzyszą im jakiekolwiek inne, niepokojące dolegliwości oraz pojawiają się u bardzo małych dzieci, seniorów, osób z przewlekłymi, zaawansowanymi chorobami, zawsze należy skonsultować je z lekarzem podstawowej opieki zdrowotnej.

Objawy wymiotów

Wymioty same w sobie są pewnym objawem problemów zdrowotnych. Określa się je jako wydalanie treści pokarmowej zalegającej w żołądku przez przełyk i ostatecznie przez jamę ustną na zewnątrz. Treść ta może być zarówno wodnista, jak i śluzowata czy gęsta. Wiele zależy od tego, co wcześniej było spożywane i który to epizod wymiotów danego dnia.

Niepokojąca jest natomiast domieszka krwi w treści wymiotnej. Wymioty z reguły poprzedzają nudności, czyli subiektywne uczucie potrzeby zwymiotowania. Odczuwamy wówczas m.in. dyskomfort i nieprzyjemne ściskanie w brzuchu, w okolicy żołądka, czemu towarzyszyć mogą: wzmożone ślinienie się, przyspieszone bicie serca (tachykardia), przyspieszenie oddechu, zlewne i zimne poty lub wręcz przeciwnie, uczucie gorąca. Pocenie się, bladość skóry, osłabienie organizmu i zawroty głowy również mogą się pojawić.

W trakcie wymiotów obserwuje się silne skurcze mięśni brzucha i klatki piersiowej. Jest to mechanizm wypchnięcia treści żołądkowej. Konsekwencje przewlekłych wymiotów mogą być poważne. Przede wszystkim są to:

  • odwodnienie i zaburzenia elektrolitowe – może to prowadzić do drgawek, zaburzeń rytmu serca, osłabienia, skurczów mięśni;
  • zaburzenia metaboliczne – zalicza się do nich np. hipoglikemia, kwasica metaboliczna;
  • erozja szkliwa zębów, szybsze tworzenie się zmian próchnicowych, nieświeży oddech (halitoza);
  • nadżerki przełyku i żołądka;
  • większe ryzyko choroby wrzodowej żołądka, a nawet perforacji żołądka;
  • problemy neurologiczne takie jak osłabienie, zawroty głowy, zaburzenia świadomości;
  • spadek masy ciała;
  • niedobory pokarmowe i związane z tym problemy zdrowotne;
  • wysuszenie skóry, utrata jej elastyczności i jędrności;
  • spadek odporności w związku z zaburzeniem składu i jakości mikroflory jelitowej.

Dlatego też przedłużające się wymioty są wskazaniem do interwencji lekarskiej.

Zobacz również: Uczucie ciężkości w żołądku.

Leczenie wymiotów

Leczenie wymiotów zależy od ich przyczyny, nasilenia oraz ogólnego stanu pacjenta. Może obejmować zarówno domowe sposoby, jak i interwencję medyczną w warunkach szpitalnych. W ostatnim przypadku z reguły wprowadza się leki eliminujące przyczyny wymiotów oraz uzupełnia płyny i elektrolity za pomocą wlewów dożylnych (kroplówki). Najbardziej popularne i najczęściej stosowane leki przeciwwymiotne to między innymi: neuroleptyki, antagoniści receptorów serotoninowych, leki przeciwhistaminowe.

W warunkach domowych można natomiast sięgać po preparaty z imbiru (nawet dodając odrobinę korzenia do herbaty lub przyrządzając sobie napar z imbiru), herbaty z mięty pieprzowej, delikatny masaż brzucha zgodnie z ruchem wskazówek zegara, powolne techniki oddechowe. Dobrze sprawdza się odpoczynek w pozycji półleżącej, unikanie gwałtownych ruchów, tłustych i ostrych pokarmów. W tym czasie warto zastosować dietę lekkostrawną. Przede wszystkim jednak należy pić dużo wody oraz dostarczać organizmowi elektrolitów. Domowe napoje izotoniczne można przygotować, mieszając wodę z sokiem z cytryny, listkami mięty, odrobiną miodu i soli kłodawskiej.



Polecane produkty:

Bibliografia

  1. Bąk-Romaniszyn L., Wymioty, Algorytmy Postępowania w Praktyce Pediatrycznej.
  2. Szczeklik A., Choroby wewnętrzne, Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, Kraków 2006.

Może Cię zainteresować

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *