Chelatacja to proces, w przebiegu którego odpowiednia substancja chemiczna (tzw. chelator) wiąże jony metali, tworząc z nimi stabilny kompleks. W kontekście ludzkiego zdrowia chelatory mogą wiązać się ze szkodliwymi toksynami, pomagając w usuwaniu ich na zewnątrz, np. wraz z kałem. Warto więc dbać, by takie substancje były elementem diety i suplementacji.
Chelatacja – na czym polega?
Całe zjawisko można opisać z dużą dokładnością od strony chemicznej. Jon metalu może działać jako kwas Lewisa, przyjmuje pary elektronowe. Chelator natomiast zawiera atomy będące donorami par elektronowych, np. tlen, azot lub siarkę. Powstają między nimi wiązania koordynacyjne: metal + chelator -> kompleks metal-chelator. Bardzo istotna jest wielodentacyjność chelatora. Oznacza to, że jedna jego cząsteczka może przyłączyć metal w kilku miejscach jednocześnie. Metal zostaje więc „zamknięty” w strukturze cząsteczki, przez co dla przykładu nie może wywoływać szkód w organizmie człowieka i odkładać się w tkankach. Podkreśla się jednak, że chelatory nie działają jak magnes na wszystkie metale. Wykazują określone powinowactwo chemiczne. Co więcej, mogą wiązać potrzebne organizmowi pierwiastki, np. wapń, cynk, miedź czy żelazo, w dłuższej perspektywie prowadząc do niedoborów pokarmowych. Dlatego medyczna chelatacja może być biologicznie niebezpieczna, jeśli zostanie zastosowana bez wskazań.
Chelatacja w medycynie
Zjawisko chelatacji wykorzystuje się w niektórych sytuacjach we współczesnej medycynie, najczęściej w przypadku zatruć. Wówczas pacjentowi podaje się lek nazywany chelatorem, którego cząsteczki wiążą określony metal w organizmie, tworząc stabilny kompleks. Następnie taki kompleks jest wydalany, głównie przez nerki z moczem lub przez jelita z kałem. Konkretne przykłady zastosowania zjawiska chelatacji w medycynie:
- zatrucie ołowiem – można zastosować sukcymer (DMSA), EDTA wapniowo-disodowy lub dimerkaprol;
- zatrucie arsenem – stosuje się m.in. dimerkaprol;
- zatrucie rtęcią – w określonych sytuacjach stosuje się odpowiednie chelatory;
- zatrucie żelazem – stosuje się inne leki chelatujące, np. deferoksaminę.
Dobór leku, dawka i częstotliwość podawania zależą od wielu czynników, takim leczeniem zawsze kieruje lekarz prowadzący. Nie należy chelatować organizmu na własną rękę, zwłaszcza jeśli chcemy jedynie zapewnić detoksykację organizmu i oczyścić go z toksyn cywilizacyjnych, choć w praktyce nie doszło do realnego, poważnego zatrucia.
Należy pamiętać, że nieodpowiedzialne, niezgodne z metodyką lub częste podawanie do organizmu chelatorów bez wskazań medycznych może być szkodliwe, m.in. przez zaburzenia poziomu wapnia i innych niezbędnych minerałów. Konsekwencje takich praktyk mogą wpływać na funkcjonowanie różnych układów organizmu i wymagać odpowiedniego leczenia.

Chelatacja a Chlorella
Chlorella jest rodzajem zielonych mikroalg słodkowodnych słynącą na całym świecie właśnie ze swoich właściwości chelatujących. Uważa się, że składniki w niej zawarte mogą być właśnie naturalnymi chelatorami, co oznacza, że wiążą śladowe resztki przyjmowanych leków, metale ciężkie i inne toksyny, po czym pomagają wydalać je na zewnątrz, czyli poza organizm. Aby taki efekt jednak zaszedł, producenci suplementów diety na bazie algi Chlorelli podkreślają, że wymagany jest czas, liczy się systematyczność suplementacji i długoterminowość. Rekomendowany minimalny czas przyjmowania tej algi to 4 tygodnie, a suplement diety należy przyjmować codziennie.
Polecane produkty:
|
Spirulina i chlorella
Spirulina i chlorella wspomaga oczyszczanie organizmu z toksyn, w tym również z metali ciężkich. Ponadto wspiera budowanie naturalnej odporności, odmładzanie organizmu, pomaga w likwidacji zaparć, przyspiesza metabolizm i regenerację uszkodzonych tkanek Zobacz więcej... |
|
Chlorella – tabletki na oczyszczenie organizmu
Chlorella w tabletkach to naturalna alga z rozerwaną ścianą komórkową (chroniona patentem) w postaci suplementu diety. Została wytworzona wyłącznie z suszonych, jednokomórkowych mikroskopijnych alg. Chlorella pomaga wyeliminować metale ciężkie z organizmu Zobacz więcej... |
Bibliografia
- Dwilewicz-Trojaczek J., Waszczuk-Gajda A., Znaczenie terapii chelatującej u pacjentów z przeładowaniem żelaza w wyniku częstych transfuzji krwi, Hematologia 2016, Tom 7, nr 1, 1-13.
- Greenberg G., Chelatacja EDTA, przełomowa terapia detoksykacyjna i rewolucja w leczeniu miażdżycy, Wydawnictwo Vital, Białystok 2021.





