Pelargonia to popularna roślina ozdobna uprawiana w ogrodach, na balkonach i tarasach w wielu krajach. Cieszy się niemalejącą popularnością również w Polsce ze względu na swoje intensywnie zabarwione kwiaty. Warto wiedzieć, że wykazuje właściwości prozdrowotne, z których warto korzystać, chcąc sięgać po ziołolecznictwo i metody medycyny alternatywnej.

Pelargonia – charakterystyka
Pelargonia jest rośliną zielną lub półkrzewiastą, osiągającą do 60 cm wysokości, w zależności od gatunku i odmiany. Jej pędy mogą zarówno luźno zwisać, jak i wznosić się ku górze. Liście pelargonii są lekko klapowane, okrągłe, a kwiaty zebrane w kwiatostany baldachowate w kolorach:
- czerwonym;
- różowym;
- białym;
- fioletowym;
- łososiowym.
Co dość typowe, kwiaty tej rośliny po potarciu lub roztarciu generują intensywny zapach.
Jeśli chodzi o wymagania uprawne, pelargonia preferuje stanowiska słoneczne lub lekko zacienione. Gleba do jak najlepszego jej wzrostu powinna być żyzna i przepuszczalna. Pelargonie są wrażliwe na przymrozki, należy więc je odpowiednio zabezpieczać w okresach narażonych na spadki temperatur. Nie lubi też nadmiaru wody, podlewanie powinno być świadome, umiarkowane.
Najczęściej uprawiane typy pelargonii to:
- pelargonia rabatowa;
- pelargonia pachnąca;
- pelargonia angielska;
- pelargonia bluszczolistna.
W medycynie alternatywnej największą popularnością cieszy się pelargonia afrykańska.
Pelargonia – właściwości prozdrowotne
Istnieje wiele gatunków pelargonii, a niektóre z nich mogą wykazywać działanie prozdrowotne (w różnym zakresie i stopniu, zależnie od rodzaju). Jako że największą popularnością cieszy się pelargonia afrykańska, warto opisać ją nieco bliżej. Udowodniono, że skutecznie łagodzi gorączkę, katar i kaszel oraz skraca czas trwania infekcji dróg oddechowych (m.in. zapalenia gardła, migdałków czy zatok). Przeprowadzone dotychczas badania kliniczne potwierdzają, że preparaty z ekstraktem z korzenia pelargonii działają nie tylko leczniczo, ale mogą również ograniczać ryzyko rozwoju infekcji wirusowych.
Ma silne działanie przeciwbakteryjne, głównie dzięki zawartości kwasu galusowego, katechin, fenolokwasów, flawonoidów, proantocyjanidynów i innych antyoksydantów. Wykazano też, że ekstrakt z korzenia pelargonii znacząco zwiększa uwalnianie tlenku azotu, produkcję interleukiny-1, interleukiny-12 i TNF-α, działając tym samym przeciwko pasożytom zewnątrzkomórkowym.
Roślina sprawdza się wspomagająco w leczeniu takich chorób i problemów zdrowotnych jak przeziębienie, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, zapalenie gardła i migdałków. Preparaty z pelargonii mogą rozrzedzać wydzielinę w drogach oddechowych, dzięki czemu łatwiej ją odkrztusić. Niektóre gatunki pelargonii dostarczają olejku geraniowego, przez co sprawdzą się przy problemach dermatologicznych. W aromaterapii pelargonia wykazuje właściwości relaksujące.
Pelargonia – przeciwwskazania
Jak w przypadku każdej rośliny i surowca naturalnego, tak i tutaj wyszczególnia się przeciwwskazania do stosowania. Podstawowymi są:
- alergia na pelargonię lub inne rośliny z tej rodziny;
- ciąża i okres karmienia piersią – brak badań dostarczających wystarczających informacji dotyczących wpływu pelargonii na zdrowie płodu i niemowlęcia;
- zaawansowane lub nieustabilizowane choroby wątroby;
- zaburzenia krzepnięcia krwi oraz przyjmowanie leków przeciwzakrzepowych.
Możliwe działania niepożądane występujące podczas stosowania pelargonii obejmują dolegliwości bólowe brzucha, nudności, reakcje alergiczne, rzadziej krwawienia z nosa. W razie wątpliwości lub pytań najlepiej skonsultować się z lekarzem.
Polecane produkty:
|
Olej z czarnuszki
Czarnuszka to wszechstronny, naturalny produkt o potwierdzonym, niezwykle szerokim działaniu. Wykazuje właściwości m.in. antyseptyczne, antywirusowe, przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze, przeciwalergiczne ... Zobacz więcej... |
Bibliografia
- Willak-Janc E., Fitoterapia w leczeniu i profilaktyce infekcji dróg oddechowych u dzieci, Lekarz POZ 2025.
- Szeleszczuk Ł., Zielińska-Pisklak M., Wilczek K., Pelargonia – kariera niedocenianej rośliny ozdobnej, Lek w Polsce, 3/2013.




