Objadanie się

Objadanie się to sytuacja, w której człowiek zjada bardzo duże ilości jedzenia w krótkim czasie, często z uczuciem utraty kontroli. Zwykle później następują wyrzuty sumienia, choć nie zawsze tak się dzieje. Konsekwencje ciągłego objadania się są jednak poważne. Może ono prowadzić do wahań hormonalnych, otyłości, zaburzeń metabolicznych i trawiennych. Dodatkowo nadmierne spożywanie pokarmów obciąża układ pokarmowy, zwiększa ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2, nadciśnienia tętniczego oraz innych chorób cywilizacyjnych. W dłuższej perspektywie może także negatywnie wpływać na samopoczucie psychiczne, obniżać poczucie własnej wartości i utrudniać utrzymanie zdrowych nawyków żywieniowych.

Objadanie się – Objawy i konsekwencje

Objadanie się to epizod jedzenia bardzo dużych ilości jedzenia w krótkim czasie, zwykle z poczuciem utraty kontroli. Taka osoba wie, że nie może już więcej zjeść, jest całkowicie najedzona, a mimo to sięga po kolejne pokarmy lub przekąski. Mimo odczuwania sytości nie przestaje jeść, ma szybkie tempo jedzenia, je do przesytu lub do wystąpienia bólu brzucha.

Epizod objadania się wywołuje krótkoterminowe konsekwencje, takie jak ból brzucha, silne uczucie ciężkości w brzuchu, nudności, a nawet wymioty, złe samopoczucie, ociężałość, zmęczenie. Długoterminowo natomiast (przy powtarzających się epizodach objadania się) zauważyć można:

• niestrawność;
• refluks;
• wrzody żołądka;
• zaburzenia trawienne z zaparciami i biegunkami.

Znacząco wzrasta ryzyko insulinooporności, a nawet cukrzycy. Objadanie się prowadzi do nadwagi i otyłości, a także może prowadzić do licznych zaburzeń psychicznych, z zaburzeniami odżywiania, fobiami i poczuciem niskiej wartości włącznie.

Częstą i poważną konsekwencją objadania się jest bulimia, czyli zaburzenie przejawiające się w cyklicznym, napadowym objadaniu się, któremu towarzyszy utrata kontroli nad ilością spożywanego jedzenia. Po napadowym objadaniu pojawiają się próby pozbycia się jedzenia z organizmu poprzez prowokowanie wymiotów, stosowanie środków przeczyszczających, okresowe głodówki i intensywne ćwiczenia fizyczne. O występowaniu bulimii świadczą epizody objadania się i następujące po nich zachowania kompensacyjne przynajmniej dwa razy na tydzień, przez co najmniej trzy miesiące. Jednocześnie zwraca się uwagę na niestabilny poziom samooceny uwarunkowany sylwetką i wagą ciała.

Przyczyny objadania się

Objadanie się może mieć charakter pojedynczych epizodów, np. w związku z pobytem na wczasach all inclusive, a także w okolicach świąt Bożego Narodzenia, gdy mamy pod dostatkiem pysznego jedzenia i koniecznie chcemy wszystkiego spróbować. Nie jest to dobre zachowanie, lecz sporadycznie prawdopodobnie nie przyniesie negatywnych konsekwencji zdrowotnych poza chwilowym bólem brzucha i nudnościami, chyba że taka osoba zmaga się z chorobami przewlekłymi, np. cukrzycą, wówczas każde przejedzenie się może być niebezpieczne.

Niekiedy jednak objadanie się ma poważne, patologiczne podłoże. Wówczas wśród możliwych przyczyn wyszczególnia się:

• przewlekły, silny stres, zaburzenia emocjonalne, lęki, fobie – jedzenie bywa sposobem na radzenie sobie z własnymi emocjami;
• zaburzenia odżywiania – bulimia, kompulsywne objadanie się w związku z chorobami psychicznymi;
• zaburzenia hormonalne – prowadzące do braku uczucia sytości.

Jeśli objadanie się jest przewlekłe, pojawia się często i/lub towarzyszą mu jakiekolwiek objawy czy konsekwencje, które negatywnie wpływają na zdrowie i/lub pogarszają jakość codziennego życia, warto skonsultować się z lekarzem.

Objadanie się – diagnostyka i leczenie

Diagnostyką i leczeniem kompulsywnego objadania się przeważnie zajmują się dietetycy kliniczni we współpracy z psychoterapeutami lub psychiatrami, zależnie od tego, co doprowadziło do tego zjawiska. Pacjent musi działać przyczynowo, zatem należy znaleźć źródło objadania się. Jeśli są to emocje, musi nauczyć się radzić sobie z nimi, często za pomocą regularnych wizyt u psychoterapeuty. Z kolei jeśli przyczyną są zaburzenia hormonalne, leczenie pacjenta przejmuje endokrynolog, który za pomocą farmakoterapii wyrównuje poziom hormonów.

Każdy pacjent z zaburzeniami odżywiania powinien być objęty opieką dietetyka. Tak ułoży dietę, by każdego dnia dostarczała wszystkich niezbędnych składników odżywczych, by nie zwiększała ryzyka niedoborów pokarmowych, była zdrowa i zapewniała sytość na jak najdłużej.

Spirulina i chlorella Spirulina i chlorella wspomaga oczyszczanie organizmu z toksyn, w tym również z metali ciężkich. Ponadto wspiera budowanie naturalnej odporności, odmładzanie organizmu, pomaga w likwidacji zaparć, przyspiesza metabolizm i regenerację uszkodzonych tkanek Zobacz więcej...

Bibliografia

1. Kobrzyńska K., Dębowska M., Cechy zaburzeń osobowości a kompulsywne objadanie się u osób otyłych, Psychiatria, 1/2021.
2. Hansen K., Kompulsywne objadanie się, Wydawnictwo Vital, Białystok 2019.