Czarny kmin a czarnuszka

Czarny kmin a czarnuszka to dwie nazwy tej samej rośliny, czyli Nigella sativa, znanej także jako czarnuszka siewna. Obie nazwy od lat stosuje się zamiennie, choć mogą prowadzić do nieporozumień z innymi przyprawami, jak kmin rzymski czy kminek zwyczajny. Szczególnym zainteresowaniem cieszy się olej tłoczony na zimno z czarnuszki siewnej, o szerokich właściwościach prozdrowotnych.

Czarny kmin a czarnuszka

Czarny kmin a czarnuszka – podobieństwa i różnice

Czarny kmin a czarnuszka to dwie te same rośliny. Jedynie nazywa się je dwojako, co jednak odnosi się każdorazowo do czarnuszki siewnej. Nie można więc wyszczególnić podobieństw i różnic, ponieważ to ta sama roślina.

Co to jest czarnuszka?

Czarnuszka siewna (czarny kminek) to roślina z rodziny jaskrowatych, pochodząca z Azji Południowo-Zachodniej oraz rejonów Bliskiego Wschodu. Ma charakterystyczne niebieskie lub białawe, niewielkich rozmiarów kwiaty. Nasiona są małe, czarne, trójkątne i to właśnie one znajdują zastosowanie zarówno w gastronomii, jak i medycynie alternatywnej czy kosmetologii. Mają charakterystyczny gorzki, lekko korzenny smak, który można porównać do pieprzu.

W czarnuszce siewnej znaleźć można składniki takie jak:

Najcenniejszym składnikiem jest jednak antyoksydant tymochinon, któremu czarnuszka siewna zawdzięcza większość swoich kosmetycznych i terapeutycznych właściwości.

Zobacz również: Olej z czarnuszki Nigella sativa.

Czarny kmin – właściwości lecznicze

Czarny kminek znany jest nie tylko z tego, że uzupełnia niedobory pokarmowe. Działa również przeciwcukrzycowo, ponieważ obniża poziom stresu oksydacyjnego i wspomaga utrzymanie integralności komórek trzustkowych. Dzięki temu usprawnia obwodowy metabolizm glukozy, zwiększa i pobudza syntezę insuliny oraz redukuje jelitową absorpcję glukozy. Systematyczne spożycie lub suplementacja czarnuszki obniża ryzyko rozwoju chorób cywilizacyjnych, w tym również chorób nowotworowych.

Roślina ta wykazuje ponadto właściwości:

  • przeciwzapalne;
  • przeciwwrzodowe;
  • hepatoochronne;
  • delikatnie przeciwbólowe;
  • rozkurczające;
  • przeciwwirusowe;
  • przeciwbakteryjne;
  • przeciwgrzybicze.

Czarny kmin może łagodzić objawy alergii (co zostało potwierdzone licznymi badaniami klinicznymi), przewlekłych chorób dermatologicznych (takich jak atopowe zapalenie skóry, łuszczyca, łojotokowe zapalenie skóry i wielu innych), jak również dodaje energii i poprawia samopoczucie.

Zobacz również: Olej z czarnego kminku.

Czarny kmin w kosmetologii

Olej z czarnuszki siewnej powszechnie wykorzystywany jest do pielęgnacji skóry i włosów. W odniesieniu do skóry redukuje trądzik, łagodzi stany zapalne i podrażnienia. Pomaga w leczeniu chorób takich jak:

  • łuszczyca;
  • egzema;
  • atopowe zapalenie skóry (AZS);

Ponadto nawilża i wygładza suchą, szorstką skórę, a także spowalnia procesy starzenia się skóry. Jest polecany szczególnie osobom posiadającym cerę problematyczną oraz dojrzałą. Z kolei w odniesieniu do pielęgnacji włosów i skóry głowy, olej z czarnuszki tłoczony na zimno i nierafinowany dedykowany jest głównie osobom z włosami wysokoporowatymi oraz z łupieżem czy świądem skóry głowy. Udowodniono, że systematyczne olejowanie włosów lub wcieranie olejku w skórę głowy wzmacnia cebulki włosów, przeciwdziała nadmiernemu wypadaniu włosów, zmniejsza objawy łupieżu i świądu, a także zwiększa elastyczność włosów.

Zobacz również: Suplementy diety na włosy, skórę i paznokcie.

Czarny kmin w kuchni

Czarny kmin może być spożywany w różnych formach. Całe nasiona najczęściej wykorzystuje się jako posypkę lub dodatek do potraw, natomiast nasiona mielone stosuje się jako przyprawę do zup, sosów, mięs. W obu wersjach można dodawać je do wypieków, aby zwiększać ich walory smakowe oraz właściwości odżywcze. Olej z czarnuszki bardzo dobrze nadaje się do sałatek, koktajli, jako suplement diety.



Polecane produkty:

Bibliografia

  1. Mańkowska D., Bylka W., Nigella sativa L. – związki czynne, aktywność biologiczna, Herba Polonica, 1/2009.
  2. Sztaba D., Barwa szafranu, aromat cynamonu, smak kaparów – właściwości lecznicze biblijnych przypraw, Farmacja Polska, 1/2009.
  3. Adamska A., Ochocka R., Nigella sativa źródłem związków bioaktywnych, Postępy Fitoterapii, 2/2016.
  4. Hasik J., Lutomski J., Ziołolecznictwo w chorobach wewnętrznych. Racjonalny poradnik dla lekarzy i farmaceutów, Wydawnictwo Borgis, Warszawa 2000.

Może Cię zainteresować

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *